fbpx

I

Interview

“การเป็นนักรีวิวอาหาร มันมีต้นทุนที่เราต้องแบกรับ” ความในใจจาก นัท EATGUIDE

อาชีพในฝันของคนรุ่นใหม่ที่นัทบอกว่า ไม่ง่าย แต่อร่อย

“การเป็นนักรีวิวอาหาร มันมีต้นทุนที่เราต้องแบกรับ” ความในใจจาก นัท EATGUIDE

อาชีพในฝันของคนรุ่นใหม่ที่นัทบอกว่า ไม่ง่าย แต่อร่อย
Man of Many Tastes นัท-อภิวิชญ์ เอกธาราวงศ์ เก่งอย่างเอกอุทางภาษา แต่พอได้มาโพสต์รูปของกินสมัยวัย 20 นักศึกษาสายธุรกิจก็ตัดสินใจมาเป็นอินฟลูเอนเซอร์ด้านอาหารในโลกโซเชียล อาชีพในฝันของคนรุ่นใหม่ที่นัทบอกว่า ไม่ง่าย แต่อร่อย

“ถ้าเริ่มขยับก่อนคนอื่น เราจะโตง่าย”

“ผมชอบกิน เที่ยว ถ่ายรูป ตอนแรกผมลงรูปใน IG ส่วนตัว แต่ลงรูปอาหารเยอะ เรากินอะไรก็อยากบอกต่อว่าสิ่งนี้มันดีนะ และฟีดแบ็กดี คนบอกว่าทำไมไม่ทำ IG อาหารแยกออกมาเลย ผมก็เลยทำ ตอนนี้ IG Eatguide เลยมียอดฟอลโลว์เป็นล้าน เพราะเราเป็น First Mover ที่เริ่มทำมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยตอน ปี 2 อายุประมาณ 20 จนถึงตอนนี้ก็แปดปีแล้ว ช่วงแรกๆ ที่ผมเข้ามาทำ IG คอนเทนต์อาหารบูม วัยรุ่นเล่น IG เยอะ เราเลยโตเร็ว ถ้าแอปไหนที่เริ่มเล่นตั้งแต่แรก เราจะโตง่าย แต่ผมเพิ่งเข้ามาเล่น YouTube ช่วงสองปีที่แล้ว เป็นช่วงที่ตลาดมีคนเล่นเยอะ ดาราก็มาทำเยอะ คนรุ่นใหม่ก็มาทำ YouTube กันเยอะ มันเลยไม่ง่ายกว่าจะได้ยอด Subscribe ครบ 100,000 แรกก็เล่นเอาเหนื่อย”

“ถ้ากินแล้วไม่อร่อย ก็ต้องบอกว่าไม่อร่อย ไม่อวย”

“ผมมีบริษัท มีพนักงานประมาณ 20 คนมีคอนเทนต์บนแพลตฟอร์มทั้ง Facebook, Instagram, TikTok, Twitter และ YouTube แต่ละอย่างไม่มีสูตรตายตัวว่าแบบนี้ใช้กับ IG เวิร์ก แล้วจะเวิร์กกับ TikTok แต่อย่างหนึ่งเลยที่ต้องมีคือ ความจริงใจ ถ้ากินแล้วไม่อร่อย ก็ต้องบอกว่าไม่อร่อย ไม่ใช่อวย เพราะคนดูจากสีหน้าก็รู้ ถ้าเรารักษาตรงนี้ไว้ ก็ทำให้คนอยากดูเรามากขึ้นเรื่อยๆ ถามว่าถ้าไปกินแล้วไม่อร่อยจะทำยังไง ส่วนใหญ่ผมจะตัดออก เพราะว่าบางทีเจ้าของร้านเขารับไม่ได้”
“มันปกติมากที่คนนี้กินแล้วอร่อยอีกคนบอกไม่อร่อย”  

“ผมรู้สึกว่ารสชาติคนเราชอบไม่เหมือนกันบางคนชอบหวาน บางคนชอบเค็ม ชานมไข่มุกก็มีระดับความหวานที่ไม่เหมือนกันแล้ว ฉะนั้น มันปกติมากที่คนคนหนึ่งกินแล้วอร่อย อีกคนบอกไม่อร่อย แต่ผมจะเลือกที่จะบอกสิ่งที่ดีๆ ให้คนดูมากกว่า บางคนเลยถามว่าทำไมทุกอย่างที่รีวิวมันอร่อยหมดเลย งงว่าไม่มีอะไรไม่อร่อยเลยเหรอ นั่นก็เพราะเราคัดสรรมาแล้วครับ”

“การที่เราจะโดดเด่น เราต้องไม่เฟก”

“แรกๆ เพจ Eatguide ไม่มีพิธีกร เพิ่งเริ่มมีตอนสองปีที่แล้ว ซึ่งผมก็คิดหนักเพราะพูดไม่เก่ง แต่เรามาเจอชานมไข่มุกที่ตอนนั้นบูมมาก และเป็นอะไรที่เราชอบกินอยู่แล้วเราเลยพูดออกมาได้ง่ายตามความรู้สึกจริงๆหลังจากนั้นมา ก็พูดไปในสไตล์ตัวเองไม่ได้วางคาแรกเตอร์ เพราะไม่รู้ว่าต้องวางยังไง ผมคิดว่าการที่เราจะโดดเด่น คนดูจำได้ เราต้องไม่เฟก สมมติเราเป็นคนร่าเริงแล้วให้ไปกินแบบสุขุม มันก็ไม่ใช่ ถ้าเป็นคนไม่ตลก ให้ไปกินแล้วเล่นมุกฮา มันก็ไม่ใช่อีก เรเป็คนแบบนี้ก็รีวิวในแบบของเรา ภาพที่คนมองเราตอนนี้คือเป็นผู้ชาย ตี๋ ขาว กินอะไรแล้วดูอร่อยดูน่ารัก อันนี้เป็นสิ่งที่คนอื่นเขาบอกมา”

“เก่งมาจากไหน ถึงมารีวิวอาหาร”

“มันจะมีดราม่าเวลารีวิวแล้วเราบอกไม่อร่อยจะมีคอมเมนต์ว่าคุณไปเก่งมาจากไหน หรือถ้ารีวิวไม่ดีก็จะโดน ผมมองว่ามันเป็นความรู้สึกส่วนบุคคล เพียงแต่ว่าเวลาจะรีวิวอะไร เราควรมีความรู้ในสิ่งๆ นั้นด้วย ถ้าเรากินผิดวิธี แล้วบอกว่าไม่อร่อย มันก็ไม่ถูก แต่ถ้าเรากินถูกแล้ว และเรารู้สึกว่าไม่ดี ไม่ควร ก็วิจารณ์กันได้”

“การเป็นนักรีวิวอาหาร มันมีต้นทุนที่เราต้องแบกรับ”

“คนมองว่าทำไมมันดีจัง ได้ไปกินนั่นกินนี่ก็เลยอยากเป็น YouTuber กันเยอะแต่ภาพที่ออกมาคือ ภาพที่เราคัดสิ่งที่ดีที่สุดให้เห็น แต่สิ่งที่คนดูไม่ได้เห็นคือ ก่อนจะไปรีวิวร้านไหน เราจะเข้าไปกินในฐานะลูกค้าก่อน หรือถามคนที่เคยไปกินซึ่งเราไว้ใจได้ ว่าอร่อยหรือไม่อร่อย หน้างานก็ถ่ายทำ จัดไฟ กว่าจะได้กินบางทีก็ไม่ร้อนกินเสร็จ หน้าไม่ได้ มู้ดไม่ได้ ต้องถ่ายใหม่อีกบางทีเรากินน้อย คนก็ถามว่าทำไมกินน้อยจัง นี่นัทรีวิวจริงหรือเปล่า แต่พอเรากินเยอะก็น้ำหนักขึ้น อ้วน เสี่ยงต่อการเป็นโรค เราก็ต้องดูแลตัวเอง ออกกำลังกายฉะนั้น มันไม่ได้ง่าย มันมีต้นทุนที่เราต้องแบกรับ แล้วคนเป็น YouTuber กันเยอะมาก มีคนที่มียอด Sub ถึงล้านไม่กี่คนหรอกแต่ช่องเล็กช่องน้อยที่คนไม่เห็นมันมีเยอะมากๆ ถ้าคนรุ่นใหม่อยากทำ ผมก็แนะนำให้ลองทำ จะได้รู้ว่าเป็นยังไง ไม่ใช้คำว่ายากแต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิด บางคนทำแล้วอาจจะง่ายก็ได้ แล้วแต่คน”

“ผมอยากเห็นการยอมรับความคิดเห็น
ที่แตกต่าง”

“ผมอยากให้คนรับได้เวลาเราบอกว่าร้านนี้ไม่อร่อย อยากให้เจ้าของร้านและคนดูเปิดใจยอมรับความคิดเห็นที่แตกต่าง ไม่ใช่ว่าไม่อร่อยก็ไม่ต้องมากินสิ เพราะการพัฒนาเกิดจากการพูดความจริงแล้วเราเอาไปปรับ อีกอย่างที่อยากเห็นเป็นความชอบส่วนตัวคือ อยากให้ของกินหน้าตาเหมือนเดิม แต่แคลอรีลดลงกินแล้วไม่อ้วน หรืออาหารเป็นเม็ดเหมือนยา กินเม็ดเดียวอิ่มทั้งวัน ผมอยากเห็นแบบนั้นนะ เราเซฟเงินได้ และกระจายอาหารไปให้คนที่ขาดแคลนได้” Story: Supakdipa Poolsap
Photograher: AKKAPON KUMPUSAN
Stylist: Seksit Nhuin
Assistant Stylists: Thanawat Nitithanaiyaphong, Thanika Krajangchai
Makeup: Sunsamorn Tuntichotrattana
Hair: Thanakorn Chanhom

RELATED STORY

‘อัด-อวัช รัตนปิณฑะ’ อีกหนึ่งเสียงของคนเจนใหม่ ที่สามารถเลือกเดินในเส้นทางที่ตัวเองฝัน
หลากหลายเส้นทางที่หนุ่มคนนี้เลือกเดิน แม้เขาคนนี้จะถูกปิดกั้นด้วยกรอบของสังคมก็ตาม
ดนตรี คือยานพาหนะ ที่ได้นำพาให้เขาได้พบกับตัวตนและแฟชั่นไร้ขอบเขตของ ‘ต้นหน ตันติเวชกุล’
แม้อายุของหนุ่มคนนี้ยังน้อย แต่พูดได้เลยว่าเขาได้ค้นพบในสิ่งที่หลายๆ คนเฝ้าตามหาได้ไวกว่าคนอื่น

By continuing to use our site you consent to the use of cookies as described in our privacy policy.